**پیک نامور...**

                                  **هوالمعبود**

 

  آن پیک نامور که رسید از دیار دوسـت 
  آورد حرز جان ز خط مشکـبار دوسـت 
  خوش می‌دهد نشان جلال و جـمال یار 
  خوش می‌کند حکایت عز و وقار دوست 
  دل دادمش به مژده و خجلت هـمی‌برم 
  زین نقد قلب خویش که کردم نثار دوست 
  شـکر خدا کـه از مدد بخـت کارساز 
  بر حسب آرزوست همه کار و بار دوست 
  سیر سپـهر و دور قمر را چه اخـتیار 
  در گردشـند بر حسب اختیار دوسـت 
  گر باد فتنه هر دو جهان را به هـم زند 
  ما و چراغ چشم و ره انتـظار دوسـت 
  کحل الجواهری به من آر ای نسیم صبح 
  زان خاک نیکبخت که شد رهگذار دوست 
  ماییم و آستانـه عـشـق و سر نیاز 
  تا خواب خوش که را برد اندر کنار دوست 
  دشمن به قصد حافظ اگر دم زند چه باک 
  منت خدای را که نیم شرمسار دوست

|+|

*خوشا شیراز و...*

                                     * هوالعالم*

خوشا شیراز و وضع بی‌مثالـش    خداوندا نـگـه دار از زوالـش
ز رکـن آباد ما صد لوحش اللـه      کـه عمر خضر می‌بخشد زلالش
میان جـعـفرآباد و مـصـلا              عـبیرآمیز می‌آید شـمالـش
به شیراز آی و فیض روح قدسی    بـجوی از مردم صاحب کمالش
کـه نام قند مـصری برد آن جا        کـه شیرینان ندادند انفعالـش
صبا زان لولی شنگول سرمست   چه داری آگهی چون است حالش                                        گر آن شیرین پسر خونـم بریزد     دلا چون شیر مادر کن حلالـش 
مـکـن از خواب بیدارم خدا را         که دارم خلوتی خوش با خیالش
چرا حافظ چو می‌ترسیدی از هجر   نـکردی شـکر ایام وصالـش

|+|

*هر چند پیر و....*

                      *هوالمعبود*

            هر چند پیر و خستـه دل و ناتوان شدم 
           هر گه کـه یاد روی تو کردم جوان شدم 
           شـکر خدا که هر چه طلب کردم از خدا 
           بر منتـهای همـت خود کامران شدم 
           ای گلبـن جوان بر دولت بخور که مـن 
           در سایه تو بلـبـل باغ جـهان شدم 
           اول ز تحـت و فوق وجودم خـبر نـبود 
           در مکتـب غم تو چنین نکتـه دان شدم 
           قسمـت حوالتـم بـه خرابات می‌کند 
           هر چند کاین چنین شدم و آن چنان شدم 
           آن روز بر دلم در معـنی گـشوده شد 
           کز ساکـنان درگـه پیر مـغان شدم 
           در شاهراه دولت سرمد به تخت بخـت 
           با جام می بـه کام دل دوسـتان شدم 
           از آن زمان که فتنه چشمت به من رسید 
           ایمـن ز شر فـتـنـه آخرزمان شدم 
           مـن پیر سال و ماه نیم یار بی‌وفاست 
           بر من چو عـمر می‌گذرد پیر از آن شدم 
           دوشـم نوید داد عـنایت کـه حافـظا 
           بازآ که من به عفو گناهت ضـمان شدم

|+|

*حرف آخر*

         هوالعالم

     *هیچ کس اشکی برای مانریخت          هرکه با ما بود از ما می گریخت*

   * چند روزیست حالم دیدنیـــست           حال من ازاین وآن پرسیدنیست*

   *گاه بر روی زمین زل می زنـــــم            گاه بر حافظ تفاءل  می زنـــــــم*

  * حافظ دیوانه فالم را گرفــــــــت             یک غزل آمد که حالم را گرفــــت*

  *ما ز یاران چشم یاری داشتیم              خود غلط بود آنچه می پنداشتیم!*

 

            بدرود

|+|